Aldo Gigli
Medeoprichter van de Mirano Continental · decorateur en grafisch ontwerper · Mirano Continental, 1981-1998
Aldo Gigli is de man die de Mirano ontdekte. Hij vond de oude bioscoop aan de Chaussée de Louvain, die uit de buurt waar hij als kind woonde. Paul Sterck en Marco Rolland schaarden zich samen met hem rond deze locatie om er de meest inventieve club van Brussel van te maken. Als decorontwerper van elke wereld van de Mirano, waaronder die van de eigen avonden van Carl De Moncharline, als ontwerper van de affiches in een tijd waarin alles met de hand werd gemaakt, en als groot verzamelaar van filmmuziek was hij een van degenen die Carl het vak leerden, tijdens talloze kopjes koffie in de snackbar ernaast. Zijn verbeelding had geen machine nodig: alles kwam rechtstreeks uit zijn hoofd en alles was altijd op tijd klaar. Als dit portret aan hem is gewijd, dan is dat omdat hij het avontuur van de Mirano in gang zette. Paul Sterck en Marco Rolland waren de andere grondleggers, en de technische, belichtings- en productieteams, vaak onzichtbaar, gaven de club zijn ziel. Ze verschijnen niet allemaal in deze Wall of Fame, maar hun werk maakt deel uit van wat Carl De Moncharline meekreeg en nu doorgeeft.
Co-mentoren
Dit portret is gewijd aan Aldo Gigli, maar zijn verhaal was niet mogelijk geweest zonder Paul Sterck en Marco Rolland, medeoprichters van de Mirano Continental en oprichters van het bureau KCC, K Comme Communication. Onder hun gezamenlijke leiding kon Aldo zijn creativiteit ten volle uiten. Carl De Moncharline werkte voor hen beiden: als assistent van Marco bij de artistieke leiding, en onder Paul, die uiteindelijk zijn baas was. Zij worden hier als volwaardige co-mentoren genoemd.
Portretten gerestaureerd en geretoucheerd met behulp van kunstmatige intelligentie, zonder de inhoud van de foto's te wijzigen. Op deze site wordt geen enkele archieffoto door AI gegenereerd: elke ingreep wordt vermeld, zoals hier.
Hoofdstukken
Waar het allemaal begon
Het begon allemaal lang vóór Aldo Gigli, aan de boulevard du Souverain in Oudergem. De zaal was eerst een danszaal met een terras, werd van 1937 tot 1939 de bioscoop Lex en vervolgens tot 1965 de bioscoop Casino, voordat ze opnieuw een danszaal werd.
25 document(en) · Hoofdstuk openenDe man die de Mirano ontdekte
Aldo Gigli werd op 13 april 1944 in Brussel geboren en groeide op tussen België en Toscane. In 1975 was hij industrieel ontwerper bij BelV, een dochteronderneming van het Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle, en barman bij Les Gémeaux, een Brusselse club die later Le Canotier werd. Daar leerde hij de nachtwereld kennen, werkte hij als grafisch ontwerper en maakte hij zijn eerste decors, met uitnodigingen die hij samen met Marco Rolland en Paul Sterck ontwierp.
5 document(en) · Hoofdstuk openenCommunicatie: Affiches en Beelden
Het grafisch ontwerp van de Mirano werd volledig met de hand gemaakt, in een tijd waarin computers nog in de kinderschoenen stonden en er geen kunstmatige intelligentie bestond. Uitnodigingen en affiches ontstonden op een architectentafel, met Letraset-transferletters, viltstiften en de airbrush.
31 document(en) · Hoofdstuk openenPlatenhoezen
Aldo Gigli, bijgenaamd “Aldo Le Touchatou”, tekende niet alleen voor het Brusselse nachtleven. Op zijn tekentafel ontstonden ook platenhoezen, een oefening waarin alles zich afspeelt binnen een vierkant van dertig centimeter: één titel, twee gezichten, één kleur.
6 document(en) · Hoofdstuk openenDe Mirano-capsule: een geur van de nacht
De Mirano nam niet alleen een plaats in het Brusselse nachtleven in: de club vond ook zijn weg naar de portefeuilles van mensen. Wanneer een klant aan de deur geen lid was en de toegangsprijs betaalde, werd het wisselgeld teruggegeven in een kleine doorzichtige plastic capsule die in de loop der tijd oranje is geworden (ze is inmiddels meer dan dertig jaar oud), geparfumeerd en voorzien van het logo van de club. Het voorwerp, zowel munthouder als visitekaartje, verdween in de zak en reisde met zijn eigenaar door de hele stad.
1 document(en) · Hoofdstuk openenLichtpaneel & Improv Liga
In het vroege begin van de jaren 1980, rond 1982, kreeg het podium van de Mirano Continental een groot lichtpaneel ontworpen door Olivier Gossens-Bara: een scherm van honderden lichtpunten die aan- en uitgingen. In die tijd bestonden er geen ledpanelen, geen flatscreens, geen plasmatelevisies; die muur van lampjes was een prestatie.
6 document(en) · Hoofdstuk openenDe Muziek in het Mirano
Om het Mirano van de jaren 1980 te begrijpen, moet je eerst de disco-clichés vergeten die het collectieve verbeeld aan dat decennium plakt. We waren daar lichtjaren van verwijderd. Muziek was geen decor: ze was de ruggengraat van de nacht, even zorgvuldig uitgewerkt als de affiches, de decors of de kostuums, en de dansvloer van de Soirée Or van mei 1982, waar Aldo danst tussen de gouden silhouetten, toont dat beter dan welke uitleg ook.
2 document(en) · Hoofdstuk openenHet Belang van Mode in de Mirano
De Mirano Continental was niet zomaar een nachtclub. In de jaren tachtig vonden er regelmatig modeshows, wedstrijden en avonden rond het mannequinberoep plaats, waarmee mode en podiumkunsten het Brusselse nachtleven binnentrokken.
19 document(en) · Hoofdstuk openenConcerten in de Mirano
Voordat de Mirano een dansvloer was, was het een podium. De club aan de Chaussée de Louvain ontving livebands, platenpresentaties en shows die voor één enkele avond werden opgevoerd, in decors ontworpen door Aldo Gigli.
16 document(en) · Hoofdstuk openenHet feest “Fantasia van Duizend-en-een-Nacht”, 1982
Op woensdag 29 september 1982 organiseerde de Mirano Continental het feest “Fantasia van Duizend-en-een-Nacht”. Aldo Gigli tekende de hele wereld ervan: de met de hand getekende affiche wordt getoond in het hoofdstuk Communicatie, en de gasten speelden het spel mee, kostuums en make-up inbegrepen.
9 document(en) · Hoofdstuk openenDe Locomotieven
Dit hoofdstuk brengt de losse foto's bijeen van feesten in de Mirano Continental uit de jaren waarin Aldo Gigli de decors ontwierp.
32 document(en) · Hoofdstuk openenHet Mirano-team
Achter de decors van Aldo Gigli leefde de Mirano Continental dankzij een team dat zelf deel uitmaakte van het spektakel: geschminkte dansers en performers, visagisten, een kapper, gastvrouwen en barpersoneel, allemaal acteurs in de metamorfose van de zaal, avond na avond.
15 document(en) · Hoofdstuk openenDe Mirano-clan
De Mirano was meer dan een onmisbaar Brussels adres. Het was een familie, met eigen codes, gezichten en het vermogen om zich als een hechte groep te verplaatsen. Op 11 maart 1994 trok die familie naar Paris-Ivry voor La Nuit des Clans, een cultavond uit het Parijse nachtleven waar iedereen wedijverde in vestimentaire durf.
4 document(en) · Hoofdstuk openenMonumentale scenografieën
Elke zomer ontwierp en installeerde Aldo Gigli een groot themadecor dat het hele seizoen in de Mirano bleef staan. La Grande Baleine, de iconische bar van de club, werd later geëxporteerd naar Ibiza voor de evenementen van Patrick Sox, en naar het Café d'Anvers voor de Paradise-avonden. Ook herinnerd worden het onderwaterdecor, dat de hele club veranderde in met vissen bezaaide zeebodems, en het Belgische platteland, met echt gras en meubels gemaakt door houthakkers uit de Ardennen.
6 document(en) · Hoofdstuk openenWanneer de Nacht de Reclame Inspireert
Het talent van Aldo Gigli reikte veel verder dan het nachtleven. De eigenaars van de Mirano Continental, Paul Sterck en Marco Rolland, hadden een bureau opgericht, K comme Communication, afgekort KCC, waar Aldo zowel de decors als de communicatie verzorgde. Wat de club voor zijn eigen nachten had bedacht, kwamen de merken nu zelf zoeken.
6 document(en) · Hoofdstuk openenDe Tinder van de jaren tachtig
"De Mirano was Facebook vóór Facebook": Paul Sterck herhaalde het in verschillende interviews. In een tijd zonder internet of gsm was de club de plek waar mensen afzpraken, zeker dat ze elkaar zouden tegenkomen, zonder elkaar ooit eerst te hebben gebeld.
1 document(en) · Hoofdstuk openenHet ambacht doorgeven, en een gedeelde liefde voor cinema
Vanaf het moment dat Carl De Moncharline in de Mirano aankwam, begeleidde Aldo Gigli hem: de interne organisatie van de club, de verdeling van de controle, de temperamenten van iedereen. Die gesprekken vonden plaats over talloze koffies heen, in de snackbar net naast de club. Er was daar geen les en geen methode, alleen een oudere man die de tijd nam om uit te leggen, zonder ooit het verschil in leeftijd of status te laten voelen. Het is een vorm van overdracht die niets schriftelijks nalaat en toch een leven lang meegaat: hoe je een deadline houdt, hoe je een idee verdedigt voor een team, hoe je begrijpt tegen wie je praat voordat je spreekt.
3 document(en) · Hoofdstuk openenEen esthetiek: Disco, New Wave en Handgemaakt
Zijn artistieke visie omvat een mix die weinigen samen wisten te houden: disco en new wave, glitter en punk, elegantie en brutaliteit. Die spanning geeft de Mirano-posters de uitstraling die vandaag, veertig jaar later, nog steeds herkenbaar is.
2 document(en) · Hoofdstuk openenPersdossier: “Mirano 80, de ruimte van een droom”
Het persdossier van de film “Mirano 80, l'espace d'un rêve”, van Luc Jabon en Thomas Purcaro Decaro, geproduceerd door Image Création in coproductie met de RTBF en Proximus, kan hier pagina na pagina worden doorgebladerd. De filmaffiche is geïllustreerd door Aldo Gigli.
1 document(en) · Hoofdstuk openen“Aldo au Mirano”, het kleine boek
“Aldo au Mirano, Conversations avec Aldo Gigli & Paul Sterck” is een klein geniet boekje met gele, turquoise en fuchsia pagina's, uitgegeven door afterclub.be. Het is het eerste deel van een reeks hommages aan kunstenaars en designers, gekozen om hun bijdrage aan het Belgische nachtleven.
7 document(en) · Hoofdstuk openenVandaag
Aldo Gigli is inmiddels ouder dan tachtig. Hij heeft al zijn intellectuele scherpte behouden en de energie van een man van zestig. Carl De Moncharline ziet hem nog regelmatig: een charmante, welwillende man, altijd bereid te luisteren, wiens verbeelding nooit een machine nodig had.
18 document(en) · Hoofdstuk openenDank je, Aldo
Je was mijn eerste leermeester zonder het te weten, of misschien zonder het te willen. Je gaf geen lessen; je reikte een potlood aan, en wij volgden de lijn.
1 document(en) · Hoofdstuk openen
In de pers
In de pers
Curriculum
Bronnen: het Wikipedia-artikel « Aldo Gigli » en een interview van Carl De Moncharline, hier samengevat.