LA FÊTE DU PROGRÈS

Aan het begin van de jaren 2000 onderhield de politieke wereld nog een op zijn zachtst gezegd dubbelzinnige relatie met het nachtleven. Voor sommigen waren clubs en feesten vooral synoniem met overlast, excessen en veiligheidsproblemen. Nochtans ging er achter deze plekken van gezelligheid een hele professionele sector schuil, met zijn ondernemers, zijn artiesten, zijn teams en zijn economische realiteit.

Ik wilde die blik veranderen. En in plaats van de toespraken te vermenigvuldigen, waarom zouden we de beleidsmakers niet uitnodigen om aan de andere kant van de toonbank te staan? Hen achter de bars zetten, hen laten deelnemen aan het feest en hen de kans geven om onze beroepen concreet te ontdekken.

Mijn ambitie reikte verder: de organisatoren, de clubs en de actoren van het Brusselse feestleven verenigen rond eenzelfde evenement. Een soort mini-Fête de l’Huma op onze eigen manier, waar politiek de populaire cultuur zou ontmoeten in een resoluut feestelijke sfeer.

Ik heb dit idee voorgelegd aan Elio Di Rupo, die het onmiddellijk met enthousiasme onthaalde. Philippe Moureaux, nochtans van een soberder temperament, toonde zich even enthousiast en gaf groen licht voor de inzet van de Brusselse Federatie van de Parti socialiste in dit feestelijke avontuur. Zo zie je maar dat zelfs de meest serieuze mensen zich kunnen laten meeslepen op de dansvloer!

Met Olivia P’tito, die aan mijn zijde een van de spilfiguren van dit avontuur zou worden, hebben we dit project, dat ik van a tot z had bedacht, tot leven gewekt.

Zo ontstond La Fête du Progrès, georganiseerd voor de Parti socialiste.

In die tijd hadden mijn activiteiten in de clubs me vooral geleid naar de werelden van house, techno, hiphop en R&B. Voor La Fête du Progrès koos ik er bewust voor om tegen de stroom van deze programmeringen in te gaan.

Jazz, chanson, rock, pop, wereldmuziek, fanfares, cabaret, elektro, folk, Balkanmuziek… Elke editie was een gelegenheid om nieuwe artistieke gebieden te verkennen en verschillende publieken, generaties en gevoeligheden te laten samenleven.

Van de eerste edities met Jean Demannez, Sans Set Quater of Crema e Gusto tot de programmeringen met onder meer Emma Peel, La Varda, Sioen, Miele, Monte Video, Les Hurlements d’Léo of Balkan Beats, heeft La Fête du Progrès geleidelijk aan een eigen muzikale identiteit opgebouwd, bewust eclectisch.

De Botanique, met zijn vele zalen en buitenruimtes, bood een ideaal speelveld voor deze ontmoeting van genres. Concerten, thema-avonden, performances, gezinsanimaties en gastronomische dorpen volgden elkaar op, terwijl organisatoren uit verschillende hoeken van de Brusselse nacht de ruimtes in bezit namen.

Doorheen de edities groeide La Fête du Progrès, zowel in haar ambities als in haar programmering en ontplooiing. Het oorspronkelijke idee was uitgegroeid tot een echt cultureel en feestelijk trefpunt, waar beleidsmakers, artiesten, professionals uit de evenementensector en een publiek van alle slag samenkwamen.

In 2007 zette het evenement een nieuwe stap met een openluchtfestivalformule bij Tour & Taxis, onder tenten, met een mix van concerten, dj-sets, animaties en zeer verschillende muzikale werelden.

Deze evolutie was in mijn ogen de natuurlijke bekroning van het project. La Fête du Progrès had voortaan een dimensie gekregen die die van een simpel politiek avondfeest ver oversteeg.

Het succes van La Fête du Progrès was blijkbaar niet onopgemerkt gebleven bij de andere politieke partijen. Door beleidsmakers binnen te leiden in de wereld van het feest en door een publiek aan te trekken dat niet noodzakelijk de traditionele manifestaties van de partijen bezocht, hadden we een weg geopend waar in het begin maar weinig mensen in geloofden.

In 2006 ontdekte ik zo met enige geamuseerdheid « Les Fêtes de la Liberté », georganiseerd onder de vlag van de MR. Drie avonden in Charleroi, Luik en Brussel, waaronder één in de Mirano Continental, vergezeld van een communicatie die me aan iets deed denken.

Ten eerste de naam: Les Fêtes de la Liberté, een vrij doorzichtige afgeleide van onze Fête du Progrès. Maar vooral het visuele aspect: een platenspeler, precies dat object dat wij hadden gekozen om de grafische identiteit van ons evenement te belichamen sinds de eerste edities.

Toeval? Ik laat het aan iedereen over om daarover te oordelen. Maar ik moet toegeven dat het terugvinden van deze flyer in mijn archieven me deed glimlachen. De MR had zelfs een beroep gedaan op enkele bekende figuren uit de nacht, onder wie Stéphane Pompougnac, Charles Schillings en Craig Walker.

De ecologisten zouden op hun beurt ook deze ontmoeting tussen politiek en feestcultuur verkennen met Vert Pop.

Wat me vandaag de dag nog steeds amuseert bij het terugzien van deze affiches, is te constateren dat de MR eveneens een platenspeler had aangenomen als symbool voor zijn avonden. Een op zijn zachtst gezegd smakelijke gelijkenis met het grafische universum dat ik voor La Fête du Progrès had ontwikkeld.

De ecologisten hadden van hun kant een andere identiteit gekozen voor hun Vert Pop-avonden, maar schreven zich in in diezelfde wil om politiek, muziek en feest dichter bij elkaar te brengen.

Wat betreft de kwaliteit van de visuals laat ik de archieven voor zich spreken. Per slot van rekening is het één ding om op het idee te komen een feest te organiseren. Het een echte artistieke identiteit geven is iets anders.

Eigenlijk deed het me het meeste plezier, niet zozeer om andere politieke feesten te zien verschijnen, maar om vast te stellen hoezeer een idee dat vanaf het begin met enthousiasme werd onthaald, maar waarvan niemand het potentieel nog kon inschatten, uiteindelijk andere initiatieven had geïnspireerd.

Na de editie van 2007 wenste de Parti socialiste terug te keren naar een bescheidener formule, met name door de terugkeer naar de Botanique. Een oriëntatie die ik begreep vanuit het standpunt van de organisatorische beperkingen, maar die ik niet deelde.

In de evenementensector is de groeidynamiek essentieel. Een afspraak die groter wordt, creëert verwachtingen, een identiteit en een collectieve energie. Terugkeren naar een kleinere capaciteit, zelfs om volkomen legitieme redenen, dreigt door het publiek als een achteruitgang te worden ervaren.

Ik vond daarom dat, nadat we La Fête du Progrès de dimensie van een festival hadden gegeven, het moeilijk zou zijn geweest om terug te stappen zonder datgene wat we hadden opgebouwd te verzwakken.

Ik hield er niettemin aan om het avontuur voort te zetten tot in 2009, het jaar van de tiende verjaardag van La Fête du Progrès. Deze datum had voor mij een symbolische waarde. Tien edities, dat was ook de gelegenheid om de afgelegde weg te meten sinds dat eerste, een beetje gedurfde idee.

Maar geconfronteerd met de wil om terug te keren naar een bescheidener formule, heb ik er de voorkeur aan gegeven om na dit jubileum een punt te zetten achter mijn samenwerking, in plaats van een evolutie te begeleiden waar ik niet meer in geloofde.

La Fête du Progrès heeft zo tien edities gekend, van 2000 tot 2009. Ik bewaar aan dit decennium de herinnering aan een uitzonderlijk menselijk en artistiek avontuur, opgebouwd met Olivia P’tito, de teams van de Parti socialiste en de talrijke organisatoren, artiesten en partners die bereid waren me te volgen.

Van een beetje een gewaagd idee tot een echt festival, La Fête du Progrès is de gelegenheid geweest om twee werelden met elkaar in dialoog te laten gaan die veel van elkaar te leren hadden: die van de politiek en die van het feest.